STUKSTOF // Transmissie Een

Die deel van jou wat jy wegsteek, raak nie stil nie

Daar is goed in ’n mens wat nie weggaan net omdat jy dit ignoreer nie. Jy kan mooi aantrek, werk toe gaan, lag op die regte plekke en vir almal sê jy is fine. Jy kan aangaan met die dag asof niks binne jou raas nie. Maar iewers bly daar ’n kamer oop. ’n Deel van jou wat nog wag dat jy uiteindelik luister.

Dis gewoonlik die kamer waar jy die goed bêre waarvoor jy nie woorde gehad het nie. Die goed wat jou verander het. Die goed wat jy later probeer klein maak het, sodat ander mense gemakliker rondom jou kon wees. Woede, skaamte, hartseer, verwarring. Daai tipe pyn wat nie altyd mooi by een gebeurtenis pas nie. Jy weet net jy dra iets. En as jy dit lank genoeg dra, begin jy glo dis wie jy is.

Ek dink baie van ons loop rond met dele van onsself wat ons stil gemaak het om liefgehê te word. Ons leer vroeg wat mense dink is te veel. Te emosioneel. Te intens. Te eerlik. Te hard. Te donker. Te sensitief. So ons begin stukkies van onsself wegsteek. Ons raak kleiner op plekke waar ons eintlik net eerlik was.

Maar die lyf onthou. Jou senuweestelsel onthou die kere toe jy nie veilig gevoel het om te praat nie. Jou maag onthou die mense by wie jy altyd moes raai watter weergawe van jouself aanvaarbaar gaan wees. Jou keel onthou die sinne wat jy ingesluk het omdat jy nie weer ’n geveg wou begin nie.

En dan kom daar ’n dag wat jy moeg raak. Regtig moeg. Daai tipe moeg waar jy nie meer lus is om jouself te verduidelik aan mense wat klaar besluit het wie jy is nie.

Ek dink dis waar baie van my musiek vandaan kom. Uit ’n plek waar ek probeer verstaan hoekom sekere goed so diep in mens vassteek. Hoekom liefde soms soos gevaar voel. Hoekom vergifnis nie altyd vrede bring nie. Hoekom ’n mens kan aanbeweeg en steeds onthou. Hoekom jy iemand kan mis en terselfdertyd weet hulle hoort nie meer naby jou lewe nie.

Ek skryf omdat ek nie altyd dadelik weet wat ek voel nie. Ek skryf omdat die waarheid partykeer eers uitkom wanneer jy ophou probeer mooi klink.

Digsuster is vir my daai plek. Dis waar ek die donker goed kan uithaal en dit op die tafel sit sonder om dit te versag. Dis waar die lelike gevoelens nie hoef voor te gee hulle is klaar verwerk nie. Party dae is mens nog bitter. Party dae is mens nog bang. Party dae leer mens dieselfde les vir die tiende keer. Dit beteken jy is ’n mens met ’n geskiedenis.

Ek dink ons probeer te gou “healed” lyk. Ons wil vinnig die netjiese weergawe van ons pyn wys. Die weergawe wat ander mense kan like, quote en gemaklik verteer. Maar party goed is morsig. Party goed maak jou eers vreemd. Party goed maak jou stil. Party goed maak jou harder op plekke waar jy vroeër sag was. Party goed maak jou oplet na ’n stemtoon, ’n stilte, ’n klein skuif in iemand se oë.

Mense noem dit oorvoelig. Ek noem dit data.

Jou lyf het geleer. Jou hart het patrone begin herken. Jou kop probeer jou beskerm, selfs wanneer dit lomp doen. Daarom glo ek nie die donker dele van ons moet altyd weggejaag word nie. Party van hulle het iets om te sê. Party van hulle staan wag by ’n deur waar jy jouself lank terug verloor het.

Jy hoef nie alles in jouself mooi te maak nie. Jy hoef ook nie alles in jouself te haat nie. Jy kan net begin luister. Daar is ’n groot verskil tussen vassteek in jou pyn en eerlik wees oor waar dit nog seer is.

Ek dink baie mense is bang vir hulle eie diepte omdat hulle bang is hulle gaan daarin verdrink. Maar partykeer is die diepte daar omdat jou lewe meer lae het as wat jy vir jare toegelaat is om te wys.

Jy is nie moeilik omdat jy voel nie. Jy is nie ondankbaar omdat jy onthou nie. Jy is nie gebreek omdat jy party dae nog teruggaan na ou kamers in jou kop nie. Jy is besig om uit te vind watter dele van jou regtig joune is, en watter dele net oorblyfsels is van mense wat jou nie mooi hanteer het nie.

Dis harde werk. Dis nie altyd mooi nie. Maar daar is iets kragtig aan die oomblik wanneer jy ophou om jou eie waarheid kleiner te maak. Jy hoef nie jou storie in ’n sagte stem te vertel sodat ander mense gemakliker voel nie. Jy mag eerlik wees oor wat jou gevorm het. Jy mag sê iets het jou verander. Jy mag erken dat jy nog leer hoe om veilig in jou eie lyf te wees.

Miskien begin die kuns juis daar. By die deel wat jy altyd probeer wegsteek het. By die deel wat te veel gevoel het. By die deel wat nog asemhaal in die donker en wag dat jy eindelijk ophou wegkyk.